روايتی از تاريخ شفاهی و فولكلور اينترنتی

من مانده‌ام كه چرا تيم ما هميشه بايد در اين بازي‌هاي بين‌المللي بد بازي كند: آن از گوش چپ‌مان و اين از گوش راست‌مان، يكي در و يكي دروازه و آن يكي دروازه‌بان مان، با اين فيلترينگ گسترده‌ و بي حساب و كتابي كه دور زمين كشيده‌ايم، نه مي‌گذاريم تماشاگران داد و بيدادشان را بكنند نه اجازه مي‌دهيم خانمها به استاديوم بيايند شايد بازيكنان‌مان كمي روحيه بگيرند، بلكه بهتر بازي كنند. نه شوت مي‌زنيم، نه دفاع‌مان خوب كار مي‌كند. با اين شيوه كه عقب عقب پيش مي‌رويم، از هر فرصتي استفاده مي‌كنند و به ما حمله مي‌كنند، ضد حملات را هم نمي‌توانيم مهار كنيم! چهارده تيم ديگر هم درست دارند عين ما بد بازي مي‌كنند. بد بازي مي‌كنيم و انتظار داريم در جام گسترده جهاني، هم گل كنيم و هم گل بزنيم. با اين شيوه‌ها، نه تنها پيروز نمي‌شويم كه همه نيروهايمان را به مرور زمان هدر مي‌د‌هيم.

رضازاده‌ی پهلوان شخصاً قهرمان مي‌شود اما در كار تيمي دهم مي‌شويم! از رضازاده هم نمي‌توانيم بخواهيم بيايد در جام گسترده جهاني برايم با هد، گل بزند.

براي پانزده تيم سوراخ، فرش سوراخ سوراخ مي‌گسترانند نه فرش قرمز!