پژوهشی در وبلاگهای ايرانی
طي هفتهی گذشته بيش از يكصد وبلاگ ايراني در سرويسدهندههاي مختلف را مورد بررسي قرار دادم و به نكات جالبي برخوردم كه حاصل آنها را در اين يادداشت مينويسم.
اكثر وبلاگنويسان ايراني طرفدار شعر و شاعري، داستان و داستاننويسي، خاطره و خاطره نويسي، جوك و لطيفه و كلمات قصار بزرگان هستند. شعر ميگويند و اشعار و گفتههاي ديگران را اكثرا بدون ذكر نام شاعر يا راوي نقل ميكنندو داستانهاي كوتاه خودشان يا ديگران را مينويسند و با بيان تجربيات خودشان در دوستيها، رفاقتها و حتي دشمنيها با مخاطبينشان درد دل ميكنند. عشق و عاشقي و پيامهاي عاشقانه در ميان وبلاگهاي ايراني به وفور ديده ميشود. بعضي از عشاق عكسهاي بزرگ و تمام قدي از خودشان را به عنوان يادگاري در صفحات وبلاگشان قرار دادهاند. وبلاگنويسان ايراني، خوانندگان خارجي و گروههاي موسيقي پاپ و راك خارجي را به خوانندگان پاپ و راك و حتي سنتي ايراني ترجيح ميدهند و در وبلاگهايشان از تصاوير اين خوانندگان استفاده كردهاند. به خاطر مسالهی فيلترينگ، بسياري از اين تصاوير هرگز نمايش داده نميشوند و همين موضوع باعث شده است تا وبلاگها از شكل و قيافه بيافتند.
اكثر وبلاگ نويسان ايراني، صفحات وبلاگهايشان را پر كردهاند از اسكريپتهاي مختلف كه كارهاي مختلفي انجام ميدهند مثل بازي با حركت ماوس بر روي صفحهي نمايش يا لرزاندن صفحهی نمايش كه همه اينها باعث سنگين شدن صفحات وب و تاخير در نمايش صفحات ميشوند و در نهايت بازديد كننده را اذيت ميكنند. جالب اينجاست كه اين عدم شناخت از اصول اوليه ساخت صفحات وب به چشم بازديدكنندگان نيامده است و افراد در كامنتهايي (انگار با چشمان بسته) نوشتهاند: «چه وبلاگ زيبايي داري! چه خوش سليقهاي و ...»
وبلاگنويسان ايراني وقتي كه از نوشتهاي خيلي خوششان بيايد مينويسند:«ايول!» «بابا دمت گرم!» يا اينكه «حرف نداشت!». موقع خداحافظي مينويسند: «يا علي»، «يا حق»، «باي»، «سر بزن»، «كامنت يادت نره». وبلاگنويسان وقتي براي همديگر كامنت ميگذارند انتظار دارند كه به وبلاگشان سر بزني و در انتهاي پيامهايشان اكثرا اين را يادآوري ميكنند كه « تبادل لينك يادت نره!» يا «بيا با هم تبادل لينك كنيم»، عدهاي از وبلاگنويسان اين را براي خودشان يك وظيفه ميدانند كه لينك و لوگوي بازديد كنندگانشان را در وبلاگشان به روز كنند: «دوستاني كه لينك و لوگوشون رو تو وبلاگ نذاشتم بگن تا از خجالتشون در بيام!» پيامي است كه يكي از وبلاگنويسان در وبلاگش نوشته.
بسامد واژههايي كه وبلاگنويسان ايراني در وبلاگهايشان به كار بردهاند هم بسيار جالب است. واژگاني كه به وفور در ميان وبلاگهاي ايراني به چشم ميخورند عبارتند از : «گوشهگير، خجالت، جدال، دعوا، غم، سكوت، تنهايي، درد، شبانه، حادثه، تلخ، شكست، شكسته، خونآشام، حقير، تحقير، تاريك، تاريكي، پاييز، غمكده، پوچ، ديوانه، كوچك، غربت، تيره و تار، انتظار، عشق، محبت، آرزو، خاموش، مرگ، مرده، مردهشور، حوصله نداشتن، هيچ، هميشه شرمنده، قفس، غصه، الكي، دوري، فحش، فاصله، شكنجه، عذاب، هيچكس، مجنون، بغض، خسته، افسوس، منگ، جنگ، سياه، كابوس كه جايي ديدم كه وبلاگنويس «كابوس» را «كاووس» نوشته بود. جانوران مورد علاقه وبلاگنويسان ايراني: گوسفند، گرگ، سوسك؛ كلاغ، بز، خر، ميمون و الاغ !
جالب است كه اكثر وبلاگنويسان ايراني از اينكه دير به دير آپ (منظور update است به معني به روزرساني) ميكنند ابراز ناراحتي و شرمندگي ميكنند، گويي دچار اين توهم شدهاند كه وبلاگشان سي ان ان است و در روز ميليونها بازديد كننده دارند.
